Een beladen woord in deze crisis. Want marktgericht heeft een zweem van bouwen wat de klant vraagt. Maar de vraag is misschien wel, zoveel mogelijk voor zo min mogelijk geld? Toch? Of is marktgericht zo min mogelijk voor zoveel mogelijk geld. Want voor wie bouwen we eigenlijk, voor de bewoner, ontwikkelaar of de belegger? Stel we stellen de eindgebruiker centraal. Wie bepaald dan hoe zijn nieuwe woning eruit ziet, de architect, dienst bouw en wonen, de ontwikkelaar? Als eindgebruiker mag je kiezen uit wat uit die koker geproduceerd wordt. Zijn de huidige verkoopstanden de waardering van de consument voor deze productie?
In de huurmarkt is de situatie zo mogelijk nog nijpender dan in de verkoopmarkt. Want naast het bovengenoemde is ook nog het woningwaarderingstelsel een complicerende factor. Bij Jacobus Recourt wordt de vraag van de spontaan instromende huurlead geanalyseerd. Voor de Amsterdamse markt in 2010, over eerste 6 maanden en 819 enquêtes verder: meer dan de helft is single en zoekt een appartement langs de ring, onder de € 1.000,– Volgens mijn idee kunnen we de single prima van dienst zijn met een goed ingedeelde studio van een meter of 60-65. Voor de rekenaars, dan kom je dus rond de € 15,– per meter uit. Daar wordt iedereen vrolijk van, maar volgens WWS (nog) niet mogelijk.
Wie gaat bouwen naar de vraag?
